วันเสาร์ที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2563

พระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่ เนื้อเทียนชัยผสมผงใบลานเผา พระองค์นี้เป็นพระยุคต้นแม่พิมพ์ไม้ฝีมือช่างชาวบ้าน.







 

พระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่ หรือพิมพ์ชายจีวรบาง ฝีมือช่างหลวงแกะแม่พิมพ์เนื้อเทียนชัยผสมผง พระองค์นี้ได้ลงเป็นพระตัวอย่างของพระเนื้อเทียนชัยในหนังสือของอจ.พน นิลผึ้ง เล่ม6 และเล่มอื่นๆของท่าน ถ้ากล่าวถึงพระเนื้อเทียนชัยท่านก็จะนำพระองค์นี้มาลงให้ชม พระเนื้อเทียนชัยคือพระที่ใช้เทียนชัยเป็นเนื้อพื้น บ้างก็ผสมผงใบลาน บ้างก็ผสมผงสมเด็จอย่างเช่นองค์ที่ลงให้ชมในวันนี้.





 

วันพุธที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2563

พระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่ เนื้อหินมีดโกนหรือหินลับมีดโกน พระองค์นี้เป็นพระยุคกลาง สีเทาเข้มอมเขียวสีเหมือนหินลับมีด ท่านใช้หินลับมีดโกนมาบดตำละเอียด แล้วผสมมวลสารหลัก ตามสูตรของท่าน พระองค์นี้มีผงทองคำผสมอยู่มาก และมีผงอัญมณีผสมอยู่เล็กน้อย พระเนื้อนี้คนส่วนมากจะไม่รู้จัก เมื่อเห็นจะคิดว่าเนื้อผงใบลาน (พระเนื้อผงใบลานจะละเอียดกว่าและเนื้อต่างกัน) เคยให้ผู้ชำนาญพระสมเด็จชมด้วยกล้อง 1,000x เขาดูแล้วบอกทันทีว่าแท้ "เนื้่อผงใบลาน" เราบอกเนื้อหินลับมีดโกน เขาก็ยืนยันว่า "เนื้่อผงใบลาน" สงสัยเขาจะไม่รู้จัก และไม่เคยเห็นเนื้อนี้มาก่อน สรุป "เนื้่อผงใบลาน"ก็"เนื้่อผงใบลาน" ครับ ไม่ต้องเถียงกัน.





 

พระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่ เนื้อชานหมากผสมผง









 

วันจันทร์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2563

พระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ฐานแซมเนื้อเกษร ๑๐๘ หรือเนื้อผิวมะกอกสุก ท่านทำเพียงครั้งเดียวเพราะผงเกษรหมด จากบันทึกหลวงปู่คำว่า "พระเนื้อนี้ผสมด้วยเกษร ๑๐๘ อย่าง ผงนี้เวลาผสมน้ำเกษรจะออกเป็นสีหลายอย่าง รวมกันแล้วสีจะคล้ำๆ พอผสมแล้วเนิ้อพระจะออกสีน้ำตาลอมดำ เป็นรา ๆ เหมือนผิวมะกอกสุก พระเนื้อนี้่ทำครั้งเดียวแต่ทำมาก" และยังบันทีกว่าเป็นเนื้อที่มีส่วนผสมของมวลสารต่างๆมากที่สุด มากกว่าทุกเนื้อ เป็นเนื้อที่หายากมากเนื้อหนึ่ง.




 

พระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่

                  พระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่ เนื้อเปลือกหอยมุขเผา เนื้อละเอียดมันวาวมีเส้นเกศาสีขาวอมเหลืองกระจายอยู่ทั่วองค์พระ สำหรับพระเนื้อนี้จะมีโอกาสพบเจอไม่ง่ายนัก.



 

วันอังคารที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2563

พระสมเด็จพิมพ์พระแก้วมรกต

พระสมเด็จพิมพ์พระแก้วมรกต ประทับในบุษบก มีฉัตรซ้าย-ขวา พื้นฉากเป็นรูปสามเหลี่ยมลดหลั่นกัน คล้ายภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนัง ด้านหลังมีปลาตะเพียนเงิน ตะเพียนทอง เป็นฝีมือช่างหลวงแกะแม่พิมพ์ได้งามลงตัว พิมพ์พระแก้วมรกต ประทับในบุษบกนี้ที่พบมีอยู่หลายแม่พิมพ์ และสร้างไว้หลายวาระ แต่สำหรับองค์นี้ข้อมูลจากหนังสือภาพ-ประวัติสมเด็จโต ของ พ.ต.ต.จำลอง มัลลิกะนาวิน ท่านบันทึกไว้ว่าสร้างตอนท่านสมเด็จโตอายุ ๒๙ ปี หรือตรงกับปี พ.ศ.๒๓๖๐ แต่โดยส่วนตัวเข้าใจว่าน่าจะเอาแม่พิมพ์นี้ กลับมาทำอีกในยุคหลัง เพราะดูอายุพระอายุไม่น่าจะเป็นพระยุคต้น น่าจะเป็นพระยุคกลางมากกว่า.